İçimizden Hikayeler

Zeliha AZİRET

Merhabalar; İsmim Zeliha AZİRET ; 1987 yılında Gazi Üniversitesi Mühendislik-Mimarlık Fakültesi ; ElektrikElektronik Mühendisliği Bölümün’ den mezun oldum. 23,5 yıl 1’ nci Hava İkmal Bakım Merkezi Komutanlığı’nda çalıştıktan sonra ; 2011 yılında emekli oldum. 2012 yılından itibaren de kendime ait “AZD MÜHENDİSLİK” adında proje hizmetleri üreten bir firmam var. Bununla birlikte Elektrik Mühendisleri Odası Eskişehir Şubesi Yönetim Kurulu’nda Yazman olarak görev yapmaktayım.

Uçak Mühendisi Sayın Can EREL’ den “Havacılığımızın İlk Uçan ve Uçuran Kadınları” kapsamında “İlk Kadın Uçak

Aviyonik Sistem Mühendisi” olarak davet aldığımda çok onurlandım. Ayrıca tarihe bir not düşürecek kadar meslekte deneyimlendiğimi görünce de zamanın ne kadar hızlı ilerlediğine bir kez daha tanık oldum.

Havacılık; gerçekten teknik bilginin, itinanın, deneyimin, özenin sınırlarının zorlandığı bir sektör. 1’ nci Hava İkmal Bakım Merkezinde Ocak 1988 tarihinde “Uçak Aviyonik Sistem Mühendisi” olarak göreve başladığımda; ciddi anlamda bir endişe yaşadım. Çünkü; aviyonik kavramı sadece teknik literatürden aşina olduğum bir tanım, uçak ise henüz seyahat dahi etmediğim bir araçtı.

Bu dezavantajlarıma karşın, birlikte çalışma şansına sahip olduğum deneyimli sivil ve asker meslektaşlarım ve muhteşem dokümantasyon avantajlarımdı.

Sistem sorumluları olarak görevimiz; Hava Kuvvetleri bünyesindeki tüm savaş uçaklarının (uçuş ) idamesini sağlamak amacıyla;

Ortaya çıkan teknik problemlerin giderilmesi,

Uçak aviyonik sistemlerle ilgili iyileştirme çalışmalarının geliştirilmesi ve koordine edilmesi,

Uçuş faaliyetleri sırasında meydana gelen uçuş kumanda, iletişim, seyrüsefer sistem

arızalarının giderilmesi ama- kaldık. Bu dönem hayatımın da ben ve kadın mühendisler

cıyla görevlendirilen ekiplere en güzel ve en gergin dönemi- bir çok kez birliklere görevşeflik edilmesi, gibi özetlenebilirdi.

Göreve başlamamın yakdir. Aramızda “alın teri” espri konusu olmuştu. Ekibimizde çok kilolu bir arkadaşımız

lendirildik. Tesisler de zaman içerisinde kadın çalışanlara göre düzenlendi.

laşık 3’ üncü ayında (Nisan 1988); o günlerde yeni göreve başlamış meslektaşım Vuslat YAZICI arkadaşımla beraber iki uçağın

vardı ve çalışırken aşırı terliyordu. Ona mendil uzatıp sildiriyorduk. Alın teri meselesini de böylece çözmüştük.

Yine göreve başladığım ilk aylarda atölyelerden yapılmasını talep ettiğim bir takım işler; geleneksel alışkanlıklar nedeniyle amirimin

uçuş kumanda arızası

bilgilendirilmesinden

için görevlendirildik.

sonra yapılıyor ve bu

İlk kez göreve gitmeda beni ciddi anlammiz sebebiyle; kurye

da rahatsız ediyordu.

uçağına (ki o benim ilk

Yine böyle bir gün

uçağa binişimdir); zaatölyeye gidip tüm armanın Teknik Yönetim Başkanı ve Fabrika

kadaşlarımla bir toplantı yapmış ve “bana

Müdürü bizzat yolcu

mühendislik yetki ve

etti. Fabrika müdürübilgisinin üniversitem

müz bizi yolcu ederken “Öyle çalışacaksıtarafından verildiğini, herhangi teknik bir

nız ki alnınızın terini

kararımın onaylanmendile silip bana

ması gerekmediğigetireceksiniz ve çani” anlatmıştım. Bu

lışmalarınız diğer kakonuşmadan sonra

dın mühendisler için

daha uyumlu çalıştık.

referans olacak” dedi.

Birlikte bir çok başa-

Bu motivasyon ve sorılı çalışmalara imza

rumlulukla Balıkesir’e

attık.

gittik.

Havacılık; bilgi biri-

Balıkesir’e inişikiminin, sürekliliğin ve

miz de ayrı bir olay

mesleki disiplinin en

oldu. Üs Komutanı

önemli olduğu sektörbizi hemen makalerden biridir. Belki de

mına çağırdı. Çünkü kalacak yer bile problemdi. Her şey doğal olarak erkeklere göre planlanmıştı. Bu sorun; Vuslat arkadaşımla beraber General Misafirhanesi’nde kalmamızla çözümlendi.

Çalışmalar sonunda arıza formunu kapatarak uçağı tecrübe uçuşuna gönderdik. O, ilk uçağımın havalanışından dönüşüne kadar geçen süre hayatımın en uzun zaman dien önemlisidir. Böyle bir kurum ve sektörde çalışmanın önemini her zaman hissettim. Bu sayede iş disiplininin, planlamanın, analitik düşünmenin, sebep-sonuç ilişkisini doğru kurmanın, ekip çalışmasının

Arıza giderme işlemleri se- limidir. Neyse ki uçuş başarı önemini daha da kavradım.

bebiyle yaklaşık 15 gün orada ile sonuçlandı. Sonraki yıllar- İş hayatımın burada ve ilkeli,

EMO Kadın Bülteni

tecrübeli meslektaşlarımın desteğiyle başlaması benim için büyük bir şanstı. Aynı zamanda Havacılıkta İLKLER arasında yer almanın onurunu yaşadım.

O yıllarda; mühendislik mesleğinde kadın olmak zordu. Kadın mühendis isen kendini daha fazla ispat etmek zorunda kalırdın başlarda. Daha çok çalışır, daha çok sınavdan geçerdin. Kararların belli edilmeden başka erkek meslektaşlara onaylatılırdı önceleri. Sonradan alırdın vizeyi. Öğretmenlik kadına, mühendislik erkeğe yakıştırılırdı örneğin. Endüstri mühendisliği kadına, elektrik/ inşaat mühendisliği erkeğe uyardı sanki!! Günümüzde bu düşünceler büyük ölçüde değişti. Örneğin; üniversitelerin mühendislik fakültelerinde daha çok kadın öğrenci arkadaşlarımın olmasından ve daha donanımlı yetiştiklerini görmekten büyük mutluluk duyuyorum. Odamız komisyonları vasıtasıyla onların gelişimlerine katkı bulunabilmek amacıyla çalışmalar yapıyoruz.

Sonuç olarak; bir avuç değil, toplumun yarısı kadın. Havacılığın gelişmesinde kadınların katkılarının hatırlanmasında, başta Sayın Can EREL olmak üzere saygılarımı sunarım.

Daha bir çok İLK’lerin yaşanması dileğiyle …